Μία Μάνα ενοχλεί σφόδρα το πολιτικό καθεστώς. Γιατί, δίχως το πείσμα της δεν θα είχε αναδειχθεί το σκάνδαλο των Τεμπών. Διότι, δεν θα είχε συνειδητοποιήσει ένα μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας το πόσο επικίνδυνο είναι το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Επειδή το κίνημά της με το 30% δυνητικής πρόθεσης ψήφου που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις κατατάσσεται με διαφορά στην πρώτη θέση (ΝΔ: 23%).
Ορισμένοι της προσάπτουν την κατηγορία ότι εκμεταλλεύτηκε την υπόθεση των Τεμπών για να πολιτευτεί. Μάλιστα, υπάρχουν και γονείς θυμάτων των Τεμπών που υιοθετούν αυτή την άποψη. Πόσοι, όμως, είχαν το σθένος να βγουν μπροστά όπως εκείνη. Ποιος τράβηξε το κουπί της αποκάλυψης του εγκλήματος.
Πρόσφατα της επισυνάφθηκε η ακροδεξιά ταμπέλα για τις δηλώσεις της για το θέμα των αμβλώσεων. Γιατί όσοι θέτουν ηθικούς προβληματισμούς αποτελούν κίνδυνο για ένα καθεστώς που έχει πάρει διαζύγιο από την ηθική.
Κάποιοι προσομοιάζουν το ψεύτο-αντισυστημικό κίνημα του 2014-2015 του Κολωνακίου/Ν. & Β. Προαστίων με τα λεφτά του μπαμπά, με το τωρινό κίνημα από ανθρώπους που παλεύουν για τον επιούσιο. Προφανώς έχουν μπλέξει τη φούστα με τη μπλούζα.
Άλλοι προδιαθέτουν ότι σε περίπτωση εκλογών υπάρχει κίνδυνος να προκύψει ακυβερνησία και θέτουν το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος». Ενώ το υπάρχον πολιτικό σύστημα είναι το χάος. Γιατί το χάος της κακοκυβερνησίας είναι προ πολλού παρόν.
Ακούγεται ως επιχείρημα ότι η Μάνα, γιατρός με τον ιδρώτα της, δεν έχει εμπειρία και γνώσεις. Ξεχνούν ότι με τις «γνώσεις» και τις «εμπειρίες» των σημερινών και των προηγούμενων κυβερνώντων που τις απέκτησαν «ιδρώνοντας» στους κομματικούς σωλήνες φτάσαμε στο τέλμα που βρισκόμαστε.
Αλλά και επειδή κάποιοι τους ψήφιζαν για να μας κυβερνούν. Μάλιστα, αρκετοί εξ αυτών, άμεσα ή έμμεσα, κουνάνε το δάκτυλο σε όσους δεν έχουν αγγίξει τα ψηφοδέλτια των κομμάτων που ευθύνονται για την κατάντια της χώρας.
Κατόπιν όσων βίωσε μέσα από τον αγώνα για να υπάρξει φως στο έγκλημα των Τεμπών, η Μάνα/γιατρός έχει εδώ και καιρό συνειδητοποιήσει την πολιτειακή σαθρότητα μέσα στην οποία ζούμε. Έχει αντιληφθεί ότι για να μη σβήσουμε ως έθνος πρέπει να αποπεμφθεί το πολιτικό κατεστημένο.
Επομένως, ουσιαστική πολιτική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει με πρόσωπα που έχουν αποτελέσει μέρος του. Χρειάζονται νέα, όμως όχι απλά νέα. Αλλά πρόσωπα που έχουν ιδρώσει σωματικά, ψυχικά, πνευματικά.
Πρόσωπα που θα καταργήσουν τις ηγεμονικές θέσεις των επισήμων, γιατί θα νιώθουν και θα είναι ένα με τον λαό. Πρόσωπα που θα βάλουν τέλος στην πρωθυπουργική μοναρχία ξεκαθαρίζοντας την Αρχή της Διάκρισης των Εξουσιών. Και που θα αντικαταστήσουν το υπάρχον πολίτευμα της (Ρωμαϊκής – Res Public) φιλελεύθερα ολιγαρχικής «δημοκρατίας» με εκείνο της (Ελληνικής – εν μέρει στην Ελβετία) άμεσα συμμετοχικής δημοκρατίας.
Κωνσταντίνος Μαργέλης
Λευκάδα, Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2026
Υ.Γ.
.